Trenerzy w oświacie

Instytut Raabe

na Google+

Permanentne doskonalenie się, rozwój, podnoszenie kwalifikacji i uczenie się są wpisane są w rolę nauczyciela. Szkolenia Rad Pedagogicznych to codzienność placówki, nie ma chyba nauczyciela, który w jakiejś formie doskonalenia zawodowego nie brałby udziału.  

Z doświadczenia wiemy, że są kursy, które na długo pozostają w pamięci, ale są i takie, o których chcielibyśmy jak najszybciej zapomnieć! Często pasjonujące tematy są przedstawiane w sposób zniechęcający, a wydawałoby się tematy mało nośne okazują się warte uwagi  i ciekawe. Niektórzy prowadzący wywołują znudzenie i rozczarowanie, inni wydają się interesujący, chętnie się ich słucha. To, na ile nauczyciele skorzystają ze szkolenia zależy w dużej mirze od kompetencji trenerów. Nie chodzi tylko o to, CO WIE trener na określony temat, ale ważne jest również, JAK  prowadzi zajęcia, współpracuje z grupą, jakie ćwiczenia proponuje.

Można powiedzieć, że każdy nauczyciel mógłby prowadzić szkolenia dla rad pedagogicznych – przecież uczy na co dzień, umie budować scenariusze…   Uczenie dorosłych – to jednak zupełnie inna umiejętność, niż uczenie dzieci. W większości  programów uczelni pedagogicznych bardzo mało uwagi (jeśli w ogóle) jest przywiązywane do zagadnienia poważnych różnic w tym zakresie. Trenerzy, którzy nie biorą pod uwagę odmienności w specyfice uczenia dzieci i dorosłych mogą być czasami wybitnymi nauczycielami, ale ponosić porażki pełniąc funkcję trenera.

Podczas przygotowywania się do prowadzenia szkoleń, jak i  w trakcie zajęć,  często pojawia się wiele pytań i problemów, jak np.

• Co zrobić, by nauczyciele, po wielu godzinach pracy z dziećmi, chcieli jeszcze z uwagą śledzić temat poruszany w trakcie szkolenia?
• Jak prowadzić zajęcia, by osoby, które są w permanentnym konflikcie, nie rozgrywały swoich „gierek” – posadzić je razem, a może zdecydowanie rozdzielić? A może w ogóle nie zwracać na to uwagi?
• Jak opanować nauczycielkę, która cały czas ma coś do powiedzenia, dopytuje o nieistotne szczegóły i chce trenera „złapać” na jego niekompetencji w jakiejś sprawie?  Reszta grupy siedzi w tym czasie znudzona, ziewa, rozmawia między sobą.
• Jak trudny i mało atrakcyjny temat zmieścić w 3 godziny i nie zanudzić?
• Jak pogodzić doświadczenie dojrzałych nauczycielek z kreatywnością i zaangażowaniem, ale małą wiedzą młodych?
• Jak poradzić sobie z własnymi emocjami (lęk, niepokój, niepewność), gdy przyszło nam prowadzić szkolenie dla nauczycielek w wieku naszej mamy?
• Jak zachować się w sytuacji, gdy na zajęciach siedzi dyrektor placówki, który „zarządza” tym, kto i kiedy ma zabrać głos?
• Jak zainteresować nauczycieli tematem, o którym wiesz, że wzbudza kontrowersje?

Można powiedzieć, że trener nigdy się nie nudzi – nie dość, że musi prowadzić merytorycznie wątek, to jeszcze pilnie obserwować, co się dzieje między ludźmi i dostosowywać się do stale zmieniającej się relacji. Powinien mieć dobry scenariusz, ale być też elastycznym, umieć na bieżąco wprowadzać modyfikacje.

Ciekawe zajęcia to takie, podczas których sposób ich prowadzenia uwzględnia procesy grupowe i doświadczenie uczestników. Dla rady pedagogicznej nie ma chyba nic gorszego, jak traktowanie jej jak uczniaków, którzy nic nie wiedzą i którym przekazuje się wiedzę jak objawienie. Coraz mniej takich „spotkań”, ale jeszcze tu i tam się zdarzają.

Aby poprowadzić ciekawe szkolenie potrzebna jest duża wiedza merytoryczna, ale też wiedza dotycząca zasad i technik uczenia dorosłych. Tylko połączenie tych elementów spowoduje, że trener zostanie wysoko oceniony przez uczestników i  poczują  oni, że nie był to stracony czas.

Wiedzę i umiejętności związane z pełnieniem roli trenera zdobyć można w trakcie szkolenia. Doświadczenie, zdobywa się niestety tylko w boju, prowadząc zajęcia. Zawsze warto korzystać wtedy z profesjonalnej superwizji.

Bycie trenerem, to zajęcie wypalające i wyczerpujące. Trzeba umieć radzić sobie z ekspozycją społeczną i z sytuacją stałego narażania się na oceny. Niezbędne są zatem kompetencje związane z radzeniem sobie z własnymi emocjami,  dostrzegania  tego, co dzieje się w grupie i odpowiedniego reagowania.

Bycie trenerem to również źródło wielu satysfakcji. Dzięki temu stajesz się bardziej kreatywnym, otwartym na ludzi, jesteś świadkiem ścierania się różnych postaw i opinii.
To wszystko rozwija, daje poczucie uczestniczenia w czymś ważnym, przeciwdziała wypaleniu zawodowemu. Doświadczenia zdobywane podczas prowadzenia kursów i szkoleń można wykorzystać zarówno w  związywaniu osobistych problemów zawodowych, jak i w życiu prywatnym. Bardzo zachęcamy do sprawdzenia się w roli trenera!

Instytut Raabe, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom i potrzebom środowiska oświatowego, przygotowałkurs skierowany do nauczycieli, pedagogów i psychologów związanych z oświatą, którzy chcą podnieść swoje kompetencje w roli prowadzących szkolenia i rady pedagogiczne
z zakresu wychowania i nauczania.Obecnie trwa proces rekrutacyjny. Pierwsze zajęcia realizowane w ramach kursu „Trener w oświacie” rozpoczną się już w listopadzie. Zachęcamy do zapoznania się ze szczegółowym programem kursu. 

Autor: Ewa Maksymowska

Psycholog, trener umiejętności psychospołecznych i treningu interpersonalnego (rekomendacje I i II stopnia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego), wieloletni dyrektor Poradni Psychologiczno Pedagogicznej. Prowadzi szkolenia adresowane do środowiska oświatowego i biznesu. Współpracownik między innymi Centrum Metodycznego Poradnictwa Psychologicznego (…)

Komentarze